Wybór metody badań nieniszczących (NDT) zależy przede wszystkim od materiału oraz od tego, czy niezgodność jest powierzchniowa czy wewnętrzna. Kompozyt węglowy (CFRP) jest materiałem warstwowym, w którym uszkodzenia mogą przyjmować postać pęknięć w osnowie, pęknięć włókien oraz rozwarstwień (delaminacji) pomiędzy warstwami.
Badanie ultradźwiękowe jest typowym wyborem do wykrywania nieciągłości w objętości elementu, ponieważ fala ultradźwiękowa odbija się i tłumi na granicach ośrodków oraz na defektach. Dzięki temu można wykrywać i lokalizować uszkodzenia znajdujące się pod powierzchnią, co jest szczególnie istotne w kompozytach, gdzie uszkodzenie nie zawsze jest widoczne gołym okiem.
- Odpowiedź "magnetyczną" jest nieadekwatna, ponieważ metoda magnetyczna opiera się na magnesowaniu materiału i ujawnianiu nieciągłości w materiałach ferromagnetycznych. Kompozyty węglowe nie spełniają tego warunku, więc metoda nie jest właściwa do tego zastosowania.
- Odpowiedź "wiroprądową" bywa stosowana do materiałów przewodzących i głównie do oceny stanu warstwy przypowierzchniowej. CFRP może wykazywać przewodność (zależnie od budowy), jednak wykrywanie pęknięć w strukturze warstwowej i w głębi elementu jest zwykle mniej pewne niż w badaniu ultradźwiękowym; dodatkowo wynik silnie zależy od ułożenia włókien i geometrii.
- Odpowiedź "penetracyjną" dotyczy przede wszystkim otwartych na powierzchnię pęknięć w materiałach nieporowatych. W kompozytach powierzchnia może mieć powłoki ochronne, lakier, strukturę porowatą lub uszkodzenia podpowierzchniowe, co ogranicza skuteczność tej metody w wykrywaniu typowych nieciągłości wewnętrznych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w treści pojawia się "kompozyt" oraz ogólne "pęknięcie/nieciągłość" bez informacji, że jest ono na powierzchni, najbezpieczniej myśleć o metodach zdolnych badać wnętrze materiału (najczęściej ultradźwięki, czasem inne metody specjalistyczne). Metody magnetyczne i penetracyjne mają mocno ograniczone zastosowanie materiałowe lub powierzchniowe.
