Odsiarczanie spalin (FGD) polega na usuwaniu ditlenku siarki (SO2) ze spalin powstających m.in. w kotłach energetycznych. W praktyce spotyka się kilka grup rozwiązań, które można rozpoznać po typowych elementach instalacji.
Metoda sucha (poprawna odpowiedź) wykorzystuje podawanie sorbentu w postaci stałej (np. wapno/wapień w formie proszku) do strumienia gorących spalin. Reakcje zachodzą bez tworzenia obiegu cieczy; efektem jest mieszanina produktów reakcji i nadmiaru sorbentu w postaci suchego pyłu. Taki pył jest następnie oddzielany w urządzeniu odpylającym (często filtr workowy lub elektrofiltr) i kierowany do dalszego zagospodarowania jako odpad/produkt uboczny. Charakterystyczne jest więc: wtrysk sorbentu, reaktor/komora kontaktu i odpylanie "na sucho", bez absorberów z zawiesiną.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Mokra – typowo ma absorber (płuczkę) z zawiesiną lub roztworem, obieg cieczy, instalacje odwadniania produktu (np. gipsu) oraz powiązaną gospodarkę ściekową. Jeżeli na schemacie nie ma układu cieczowego/absorbera, metoda mokra nie pasuje.
- Adsorpcyjna – akcentuje zjawisko adsorpcji na powierzchni sorbentu (np. węgle aktywne) i zwykle wiąże się z inną charakterystyką układu; w energetyce klasyczne FGD opiera się częściej na reakcjach z sorbentami wapniowymi niż na czystej adsorpcji.
- Katalityczna – kataliza jest najbardziej kojarzona z procesami redukcji NOx (SCR/SNCR) lub utlenianiem w innych procesach oczyszczania gazów, a nie z typową instalacją odsiarczania w wariancie pokazującym wtrysk sorbentu i odpylanie produktu jako pyłu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy na schemacie widzisz "wtrysk proszku + odpylacz + produkt suchy", myśl o metodzie suchej. Gdy pojawia się "płuczka/absorber + obieg cieczy + odwadnianie gipsu/ścieków", to najczęściej metoda mokra.
