Zgazowanie węgla to proces, w którym węgiel nie jest spalany bezpośrednio w kotle, lecz ulega termochemicznemu przekształceniu do mieszaniny gazów palnych (często określanej jako gaz syntezowy). Kluczową cechą jest prowadzenie procesu przy niedomiarze tlenu (oraz często z udziałem pary wodnej), co odróżnia go od typowego spalania, gdzie celem jest całkowite utlenienie paliwa.
Z punktu widzenia ograniczania emisji substancji szkodliwych ważne jest to, że w układach zgazowania część zanieczyszczeń może być oddzielona z gazu procesowego jeszcze przed etapem właściwego spalania w urządzeniu energetycznym. W praktyce oznacza to możliwość "przeniesienia" części działań redukcyjnych na etap oczyszczania paliwa gazowego, a nie wyłącznie na końcowe oczyszczanie spalin.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do takiego rozpoznania metody:
- Odazotowanie spalin jest metodą wtórną, realizowaną w torze spalin (po procesie spalania), a nie metodą przetwarzania paliwa. Typowo kojarzy się z instalacjami redukcji NOx w kanałach spalin.
- Spalanie w złożu fluidalnym to odmiana spalania, w której paliwo spala się w warstwie ziarnistego materiału unoszonego strumieniem powietrza. Jest to wciąż bezpośrednie spalanie paliwa, a nie wytwarzanie gazu syntezowego jako pośredniego nośnika energii.
- Współspalanie węgla i biomasy oznacza równoczesne spalanie dwóch paliw w jednym urządzeniu. To strategia paliwowa (mieszanie paliw i bilansowanie ich właściwości), a nie oddzielny proces zgazowania prowadzący do powstania paliwa gazowego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli na schematach pojawia się etap "wytworzenia gazu" z paliwa stałego oraz elementy typowe dla toru gazu procesowego (przed spalaniem), zwykle wskazuje to na zgazowanie. Jeżeli działania dotyczą wyłącznie toru spalin za kotłem, częściej są to metody wtórne, np. usuwanie NOx.
