W geodezji realizacyjnej rozróżnia się m.in. tyczenie wykonywane "od razu" (jednym działaniem) oraz tyczenie, w którym najpierw uzyskuje się położenie przybliżone, a dopiero potem wykonuje się korektę prowadzącą do położenia docelowego. Na schemacie podano punkty oparcia A i B, wielkości geometryczne (długość i kąt) oraz dwa położenia punktu: P° (przybliżone) i P (właściwe). Dodatkowo wyszczególniono poprawki: dl jako poprawkę tyczenia długości oraz φ jako poprawkę tyczenia kąta.
Takie oznaczenia są charakterystyczne dla metody dwuetapowej:
- Etap 1: wytyczenie punktu na podstawie zadanych elementów (np. długości i kąta) do pozycji P°, która jest wynikiem pierwszego ustawienia/odkładu w terenie.
- Etap 2: wyznaczenie i wprowadzenie poprawek (dl, φ), aby przesunąć punkt z P° do położenia P.
Odpowiedź "Zadanego kąta" nie pasuje, bo schemat nie ogranicza się do samego odkładania kąta — pokazuje jednocześnie długość oraz korekty obu wielkości. Odpowiedź "Jednoetapową" jest niezgodna z obecnością dwóch pozycji punktu (P° i P) oraz poprawek, które z definicji wskazują na korektę po wstępnym tyczeniu. Odpowiedź "Zadanej wysokości" dotyczy tyczenia wysokościowego (niwelacyjnego), a na schemacie występują elementy sytuacyjne (kąt i długość) oraz poprawki tych elementów, a nie różnice wysokości.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy na rysunku pojawiają się dwa położenia punktu (przybliżone i właściwe) oraz jawnie opisane poprawki, zwykle chodzi o procedurę wieloetapową, a nie jednorazowe odłożenie jednej wielkości.
