W pracy z małymi dziećmi celem działań wychowawczych jest przede wszystkim kształtowanie i utrwalanie pożądanych zachowań w naturalnych sytuacjach, takich jak zabawa i zajęcia. Metoda "Nagradzanie" odpowiada mechanizmowi wzmacniania pozytywnego: po zachowaniu, które chcemy utrwalić (np. sprzątnięcie zabawek, czekanie na swoją kolej, spokojne poproszenie o pomoc), następuje przyjemna konsekwencja (pochwała, zauważenie wysiłku, przywilej, naklejka). To zwiększa prawdopodobieństwo powtórzenia zachowania.
"Karanie" bywa stosowane, ale u małych dzieci może wywoływać lęk, złość lub skupienie na unikaniu kary zamiast rozumienia oczekiwanego zachowania. Ponadto kara nie zawsze uczy, co robić zamiast, jeśli nie towarzyszy jej pokazanie właściwego sposobu działania i konsekwentne wzmacnianie pozytywnych prób.
"Dyskutowanie" (rozbudowana rozmowa, argumentowanie) jest ograniczone możliwościami rozwojowymi małego dziecka: krótszą koncentracją uwagi, słabszą kontrolą emocji oraz mniejszą zdolnością rozumienia abstrakcyjnych uzasadnień. Rozmowa jest cenna, ale nie stanowi zwykle podstawowej, "najczęściej" działającej metody w osiąganiu szybkich, konkretnych zachowań w trakcie zabawy.
"Perswadowanie" również opiera się na argumentach i przekonywaniu, co znowu wymaga dojrzałości językowej i samoregulacji. U małych dzieci lepiej sprawdzają się krótkie komunikaty, modelowanie zachowania oraz konsekwentne wzmacnianie tego, co pożądane.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się cel "osiągnięcia pożądanych zachowań" w kontekście zabawy i małych dzieci, najczęściej chodzi o wybór metody opartej na wzmocnieniach (nagrodach, pochwałach) zamiast na karach czy długich dyskusjach.
