W kartotece magazynowej (ilościowo-wartościowej) metoda wydań/wyceny rozchodu jest widoczna przede wszystkim w tym, jaką cenę jednostkową przypisano do operacji wydania (np. dokument WZ). Aby rozpoznać metodę, nie trzeba niczego liczyć – wystarczy porównać cenę rozchodu z cenami wcześniejszych przychodów (PZ).
LIFO (Last In, First Out) oznacza, że do wyceny rozchodu przyjmuje się cenę towaru z ostatniego przyjęcia. Innymi słowy: gdy w kartotece ostatnia dostawa była po określonej cenie, a wydanie ma dokładnie tę samą cenę jednostkową, jest to typowy ślad LIFO.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- FIFO – w FIFO rozchód powinien być wyceniony ceną najstarszego zapasu (pierwszej dostawy pozostającej na stanie). Jeśli cena z WZ odpowiada ostatniemu przychodowi, to nie jest FIFO.
- HIFO – w HIFO do rozchodu wybiera się partię o najwyższej cenie. Sama kolejność dat nie jest wtedy kluczowa; decyduje "najdroższe pierwsze". Gdy rozchód ma cenę z ostatniej dostawy, a nie ma przesłanki, że to była najwyższa cena, nie wskazuje to na HIFO.
- FEFO – FEFO dotyczy przede wszystkim towarów z terminem przydatności (wydaje się najpierw to, co najszybciej traci ważność). W kartotece rozpoznaje się ją po logice dat ważności partii, a nie po tym, że cena rozchodu równa się cenie ostatniego przychodu.
Wskazówka egzaminacyjna: w takich zadaniach zawsze najpierw odnajdź w tabeli wiersz rozchodu (WZ), sprawdź jego cenę jednostkową, a dopiero potem porównaj ją z cenami przyjęć. To najszybsza droga do odróżnienia LIFO od FIFO.
