Reflektometr optyczny (OTDR) wykonuje pomiar w dziedzinie czasu: wysyła do włókna krótkie impulsy świetlne i rejestruje sygnał, który wraca do nadajniko-odbiornika.
Kluczowym zjawiskiem wykorzystywanym w OTDR jest rozpraszanie wsteczne. Włókno nie jest idealnie jednorodne, dlatego część energii światła ulega rozproszeniu, a pewna jej część wraca w kierunku źródła. Analiza poziomu tego sygnału w funkcji czasu (a więc odległości) pozwala ocenić tłumienie na odcinkach włókna oraz zauważyć zdarzenia w torze.
Dlaczego pozostałe propozycje nie pasują do OTDR?
- "Zmiennej apertury" – aperturę (np. numeryczną) wiąże się z parametrami sprzęgania i geometrią układu optycznego, a nie z metodą pracy reflektometru w pomiarze tłumienia wzdłuż trasy.
- "Strat wtrąconych" – straty wtrącone są wielkością/rezultatem pomiaru dla elementu (np. złącza, splittera), zwykle wyznaczanym metodą transmisyjną (moc na wejściu/wyjściu). OTDR może wskazywać zdarzenia i szacować ich wpływ, ale jego podstawowa metoda nie polega na "metodzie strat wtrąconych", tylko na analizie sygnału rozproszonego i odbitego.
- "Skanowania bliskiego pola" – skanowanie bliskiego pola dotyczy obrazowania rozkładu pola/światła przy wyjściu z włókna lub elementu optycznego. Nie jest to zasada pomiaru tłumienia wzdłuż kilometrowego toru reflektometrem.
W praktyce na egzaminie warto zapamiętać skojarzenie: OTDR = impuls w włókno + powrót z rozpraszania wstecznego + ślad zdarzeń (spawy, złącza, zagięcia, uszkodzenia).
