KWALIFIKACJA GIW3 - STYCZEŃ 2020

PYTANIE NR 36.
Którą metodę zabezpieczenia rekultywowanego zwałowiska przed osuwaniem przedstawiono na rysunku?
Ilustracja przedstawia metodę zabezpieczenia rekultywowanego zwałowiska przed osuwaniem poprzez tarasowanie zboczy.
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Tarasowanie zboczy polega na ukształtowaniu skarpy w postaci kolejnych "stopni" (półek/ławek). Takie przerwanie ciągłości długiego zbocza zmniejsza spływ powierzchniowy i erozję oraz poprawia stateczność, ograniczając ryzyko osuwania rekultywowanego zwałowiska.

Pełne wyjaśnienie:

W rekultywacji zwałowisk jednym z kluczowych problemów jest stateczność skarp oraz ograniczenie erozji i niekontrolowanego spływu wód opadowych. Metoda tarasowania zboczy polega na podziale długiej, jednolitej skarpy na odcinki rozdzielone poziomymi lub lekko nachylonymi półkami (ławami). W praktyce skarpa zaczyna przypominać układ stopni.

Dlaczego to działa?

  • Tarasy skracają efektywną długość spływu wody po zboczu, co ogranicza rozmywanie i podcinanie skarpy.
  • "Stopniowanie" ułatwia zatrzymanie materiału (drobnych frakcji) i tworzenie warunków do rozwoju roślinności, co dodatkowo stabilizuje powierzchnię.
  • Podział skarpy na odcinki może poprawiać warunki stateczności, bo ogranicza możliwość rozwinięcia się dużych powierzchni poślizgu w warstwie przypowierzchniowej.

Pozostałe odpowiedzi dotyczą innych technik, które mają charakter konstrukcyjny lub biologiczny, ale na rysunku powinny mieć wyraźne cechy:

  • Montaż gabionów to kosze siatkowe wypełnione kamieniem, widoczne jako regularne "skrzynie" lub mury oporowe. Nie jest to samo co stopniowanie całej skarpy.
  • Układanie faszyn polega na stosowaniu wiązek gałęzi (fascyn) do umocnień przeciwerozyjnych; zwykle widać pasma materiału roślinnego, a nie geometryczne tarasy.
  • Gwoździowanie skarp to wzmocnienie gruntu prętami/cięgnami (gwoździami gruntowymi) i okładziną; na schematach pojawiają się elementy kotwiące w gruncie, a nie typowe "stopnie".

Na egzaminie warto ćwiczyć rozpoznawanie metod po cechach wizualnych: tarasowanie = półki/ławki na skarpie; gabiony = siatkowe kosze; faszyna = materiał roślinny w pasach; gwoździowanie = pręty/kotwy w skarpie.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Tarasowanie to ukształtowanie skarpy w postaci kolejnych półek (ławek) rozdzielonych krótszymi odcinkami nachylonego zbocza. Zmniejsza długość spływu wody, ogranicza erozję i ułatwia stabilizację oraz zazielenienie skarpy podczas rekultywacji.
Tarasy "dzielą" długie zbocze na krótsze fragmenty i przerywają spływ powierzchniowy. Dzięki temu woda ma mniejszą energię do rozmywania gruntu, a materiał nie jest tak łatwo wynoszony. Dodatkowo półki mogą działać jak strefy zatrzymania rumowiska.
Tarasowanie rozpoznasz po stopniowym profilu skarpy: półki i "schodki". Gabiony wyglądają jak regularne kosze/skrzyńki z siatki wypełnione kamieniem, często tworzą mur lub umocnienie o wyraźnej, segmentowej strukturze.
Faszyna to wiązki gałęzi używane do umocnień przeciwerozyjnych. Stosuje się ją, gdy celem jest szybkie ograniczenie rozmywania powierzchni (np. na świeżych skarpach) i stworzenie warunków do rozwoju roślinności. To rozwiązanie bardziej "biotechniczne" niż tarasy.
Gwoździowanie polega na zbrojeniu gruntu prętami/cięgnami (gwoździami gruntowymi), które współpracują z gruntem i zwiększają jego odporność na przemieszczenia. Często łączy się je z okładziną powierzchniową. To typowe wzmocnienie konstrukcyjne, nie modelowanie skarpy.
Najczęściej myli się metody o podobnym celu (wszystkie "stabilizują"), zamiast szukać cech rozpoznawczych na rysunku. Drugi błąd to wybór "najbardziej znanej" metody (np. gabiony) bez sprawdzenia, czy na ilustracji widać kosze siatkowe, pręty lub faszynę.
Nie zawsze. Tarasowanie jest skuteczne jako element kształtowania skarp i ograniczania erozji, ale przy trudnych warunkach gruntowo-wodnych może wymagać uzupełnienia o odwodnienie, wzmocnienia geotechniczne lub dodatkowe umocnienia. Dobór zależy od analizy stateczności i warunków w terenie.
Odwodnienie ogranicza nawodnienie gruntu i zmniejsza ryzyko uplastycznienia warstw, co poprawia stateczność. W praktyce stosuje się rozwiązania powierzchniowe (rowy, spływy) i/lub wgłębne. Tarasy mogą wspierać odwodnienie, bo kierują wodę w kontrolowane miejsca.
Tarasowanie daje geometryczny, "schodkowy" kształt skarpy: półki i załamania nachylenia. Faszyna to umocnienie materiałem roślinnym – zwykle widać pasy/wiązki, siatki biodegradowalne lub warkocze, ale profil skarpy nie musi mieć wyraźnych stopni.
Ćwicz na zdjęciach i schematach: dopasowuj metodę do cech wizualnych (stopnie, kosze, pręty, materiał roślinny). Ucz się też krótkich definicji i typowych zastosowań. Na sprawdzianie najpierw identyfikuj cechy konstrukcji, a dopiero potem wybieraj nazwę.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 49% zdających egzamin. trudne

Eksperci podkreślają: "Tarasowanie zboczy polega na ukształtowaniu skarpy w postaci kolejnych "stopni" (półek/ławek)."

Źródła:

  • PN-EN 1997-1:2008 Eurokod 7: Projektowanie geotechniczne — Część 1: Zasady ogólne (rozdziały dot. stateczności i konstrukcji ziemnych)
  • PN-EN 1997-2:2009 Eurokod 7: Projektowanie geotechniczne — Część 2: Rozpoznanie i badanie podłoża gruntowego (zakres dot. parametrów gruntu dla oceny stateczności)

Materiały:

  • Materiały dydaktyczne z geotechniki dotyczące stateczności skarp i nasypów
  • Skrypty/opracowania z rekultywacji terenów pogórniczych (część o zwałowiskach i modelowaniu skarp)
  • Zbiory fotografii i rysunków rozwiązań zabezpieczających skarpy (tarasy, gabiony, faszyna, gwoździe gruntowe)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego