W doborze naczepy trzeba spełnić dwa warunki jednocześnie: nie przekroczyć ładowności oraz uzyskać możliwie najwyższy współczynnik wypełnienia przestrzeni ładunkowej.
1) Sprawdzenie masy (ładowności)
Całkowita masa ładunku: 160 beczek × 150 kg = 24 000 kg = 24 t. Naczepa o ładowności 14 t i 20 t nie spełni wymogu (przekroczenie DMC/ładowności). Pozostają naczepy o ładowności 28 t i 26 t, które mogą przewieźć 24 t.
2) Sprawdzenie możliwości ułożenia (liczba warstw i wysokość)
Beczka ma średnicę 0,6 m i wysokość 0,9 m. Przy szerokości ok. 2,48 m zmieszczą się 4 beczki w poprzek (4×0,6=2,4 m). Przy długości 13,62 m zmieszczą się 22 beczki wzdłuż (22×0,6=13,2 m). W jednej warstwie daje to 4×22=88 beczek, więc dla 160 sztuk potrzeba 2 warstw. Wysokość ładunku wyniesie 2×0,9=1,8 m, co mieści się w obu rozważanych naczepach.
3) Współczynnik wypełnienia kubatury
Współczynnik wypełnienia to: (objętość ładunku) / (kubatura przestrzeni ładunkowej). Objętość jednej beczki (walec) to π·r²·h, gdzie r=0,3 m i h=0,9 m, czyli ok. 0,254 m³. Cały ładunek ma ok. 160×0,254 ≈ 40,7 m³. Naczepa 3 ma mniejszą kubaturę niż naczepa 4 (jest niższa), więc przy tej samej objętości ładunku daje wyższe wypełnienie (około 48% vs około 41%).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Naczepa 1 – odpada przez zbyt małą ładowność w stosunku do 24 t.
- Naczepa 2 – odpada przez zbyt małą ładowność w stosunku do 24 t.
- Naczepa 4 – spełnia ładowność i wysokość, ale ma większą kubaturę, więc daje niższy współczynnik wypełnienia niż naczepa 3.
Wniosek: najlepszym wyborem, który spełnia ładowność i maksymalizuje wypełnienie przestrzeni, jest Naczepa 3.
