W parku leśnym priorytetem jest utrzymanie możliwie naturalnego charakteru przestrzeni oraz ograniczenie negatywnego wpływu ciągów komunikacyjnych na glebę i roślinność. Dlatego właściwym wyborem jest nawierzchnia gruntowa, która zwykle:
- najlepiej wpisuje się wizualnie w krajobraz leśny,
- jest bardziej przepuszczalna niż nawierzchnie szczelne, co sprzyja infiltracji wody i ogranicza efekt "uszczelnienia",
- często wymaga mniejszej ingerencji technologicznej w porównaniu z nawierzchniami twardymi.
Odpowiedź "betonową" uznaje się za nieprawidłową, ponieważ beton to nawierzchnia twarda i zwykle silnie przekształcająca środowisko: zmienia odbiór miejsca, zwiększa stopień uszczelnienia i może być niekorzystna w strefach korzeniowych drzew.
Odpowiedź "bitumiczną" również nie jest właściwa dla parku leśnego w typowych rozwiązaniach rekreacyjnych: jest to nawierzchnia miejska, kojarzona z drogami/ciągami o większych wymaganiach, a jej charakter i wpływ na środowisko (szczelność, nagrzewanie) zwykle nie odpowiada założeniom leśnym.
Odpowiedź "tłuczniową" bywa stosowana, gdy potrzebna jest większa nośność lub stabilizacja, ale w ujęciu ogólnym jest bardziej "techniczna" i zmienia odczucie przestrzeni (twardość, kruszywo, hałas pod stopami). W pytaniu o park leśny jako zasadę doboru nawierzchni preferuje się rozwiązanie najbardziej naturalne, czyli grunt.
W praktyce projektowej dobór nawierzchni zawsze warto powiązać z funkcją ścieżki (ruch pieszy, serwis, dostępność) i warunkami gruntowo-wodnymi, jednak przy ujęciu ogólnym park leśny najczęściej prowadzi do wyboru nawierzchni gruntowej.
