Mocowanie nitonakrętki to metoda wykonania trwałego gwintu wewnętrznego w materiale cienkościennym (np. w blasze), gdy klasyczne nacinanie gwintu byłoby trudne lub nietrwałe. W praktyce nitonakrętkę wkłada się do wcześniej przygotowanego otworu, a następnie za pomocą zaciskarki (narzędzia do osadzania) powoduje się odkształcenie plastyczne jej tulei. Zdeformowana część rozpiera się i zakleszcza po drugiej stronie materiału, tworząc mocne zamocowanie.
Odpowiedź "Mocowanie nitonakrętki." pasuje, ponieważ charakterystycznym efektem operacji jest gotowe gniazdo z gwintem, uzyskane przez zaciśnięcie/rozparcie, a nie przez obróbkę skrawaniem lub spawanie.
Pozostałe odpowiedzi są niezgodne z istotą procesu:
- "Naprawę gwintu wewnętrznego." – naprawa dotyczy istniejącego, uszkodzonego gwintu (np. rozwiercanie i zastosowanie wkładki). W operacji z nitonakrętką tworzy się punkt gwintowany przez osadzenie elementu złącznego, a nie odtwarzanie zniszczonego gwintu w materiale bazowym.
- "Nacinanie gwintu wewnętrznego." – nacinanie oznacza skrawanie gwintu gwintownikiem. Przy nitonakrętce nie powstają wióry i nie wykonuje się skrawania; gwint jest już wykonany w nitonakrętce fabrycznie.
- "Przyspawanie nakrętki kształtowej." – spawanie wymaga procesu spawalniczego i śladu złącza spawanego. Nitonakrętka jest mocowana mechanicznie przez zaciśnięcie, co jest inną technologią i zwykle nie wymaga źródła ciepła.
Wskazówka egzaminacyjna: przy rozpoznawaniu operacji zawsze szukaj mechanizmu powstania połączenia (skrawanie, odkształcanie, spawanie). To szybciej odróżnia podobnie brzmiące odpowiedzi związane z gwintem.
