Witamina C (kwas askorbinowy) jest witaminą rozpuszczalną w wodzie i w praktyce gastronomicznej jej ilość w gotowej potrawie zależy m.in. od rodzaju surowca oraz sposobu przygotowania. Najwięcej witaminy C dostarczają zwykle świeże warzywa i owoce, szczególnie te jedzone na surowo lub poddane krótkiej obróbce.
Odpowiedź "Surówka z papryki" jest poprawna, bo papryka należy do warzyw powszechnie uznawanych za bogate w witaminę C, a forma surówki oznacza z reguły brak intensywnej obróbki cieplnej. To ogranicza straty witaminy C i sprawia, że taka potrawa może znacząco podnieść "witaminowość" obiadu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Kotlety mielone" – danie oparte głównie na mięsie. Produkty mięsne nie są typowym źródłem witaminy C, więc nawet pełnowartościowe pod względem białka i żelaza nie podnoszą istotnie podaży tej witaminy.
- "Ziemniaki z wody" – ziemniaki mogą zawierać pewne ilości witaminy C, ale jest ona wrażliwa na czynniki technologiczne. Podczas gotowania (zwłaszcza w wodzie) część witaminy C może przechodzić do wywaru oraz ulegać rozkładowi, więc w porównaniu z surową papryką końcowa podaż witaminy C bywa mniejsza.
- "Krupnik z chlebem" – zupa z kaszą i dodatkami zbożowymi nie jest z natury produktem bogatym w witaminę C, a dodatkowo zupy są długo gotowane, co sprzyja stratom witaminy C, jeśli jedynym jej źródłem byłyby warzywa dodane do wywaru.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy wśród odpowiedzi pojawia się świeża surówka z warzywa znanego z wysokiej zawartości witaminy C, zwykle będzie ona lepszym wyborem niż dania mięsne, zbożowe czy długo gotowane. W praktyce kucharskiej warto też pamiętać o technologii: krótsza obróbka, mniejsze rozdrobnienie i ograniczenie kontaktu z wodą pomagają zachować więcej witaminy C.
