Pożytki późne to źródła nektaru i/lub pyłku dostępne pod koniec lata i na początku jesieni. Są ważne, bo w tym okresie często występuje "dziura pożytkowa", a rodziny pszczele nadal potrzebują dopływu pokarmu do wychowu ostatnich pokoleń pszczół i przygotowania do zimowli.
Nawłoć kanadyjska jest kojarzona z pożytkiem późnym, ponieważ jej kwitnienie przypada na późne lato (często także wczesną jesień). Dzięki temu może poprawiać warunki pożytkowe w okresie, gdy wiele roślin wiosennych i letnich już przekwitło. Z punktu widzenia pszczelarza istotna jest właśnie ta cecha: dostępność pożytku w "końcówce sezonu".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe w kontekście pożytków późnych?
- Facelia błękitna to cenna roślina miododajna, ale jej przydatność zależy od terminu siewu i najczęściej traktuje się ją jako pożytek letni lub przejściowy. W pytaniu chodzi o roślinę typowo poprawiającą pożytki późne, a nie roślinę "ogólnie miododajną".
- Chaber nadreński nie jest standardowo wskazywany jako podstawowa roślina do budowania pożytków późnych w ujęciu egzaminacyjnym i praktycznym; zwykle nie jest pierwszym wyborem do zabezpieczenia końcówki sezonu.
- Koniczyna biała jest rośliną pożytkową, ale częściej wiąże się ją z pożytkami w okresie letnim na użytkach zielonych. Nie jest typowym przykładem rośliny, którą dobiera się przede wszystkim po to, aby "domknąć" pożytek w późnym terminie.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach o pożytki późne kluczowe jest słowo "późne" — najpierw przypomnij sobie kalendarz kwitnienia i wybierz roślinę, której kwitnienie przypada możliwie najpóźniej w sezonie.
