Kleje skrobiowe są powszechnie stosowane w papiernictwie i w przetwórstwie wytworów papierniczych (np. w procesach łączenia warstw, klejenia elementów opakowań). Sama skrobia jest materiałem silnie hydrofilowym, dlatego spoiny wykonane klejem skrobiowym mogą tracić wytrzymałość pod wpływem wody lub wysokiej wilgotności. Z tego powodu w praktyce dąży się do nadania klejowi wodotrwałości, czyli ograniczenia jego podatności na ponowne rozpuszczanie/rozmiękanie po wyschnięciu.
Wodotrwałość można uzyskać m.in. przez:
- hydrofobizację (zmniejszenie zwilżalności i chłonności wody),
- utwardzanie/sieciowanie spoiwa lub wprowadzenie składników, które po wyschnięciu tworzą bardziej odporną strukturę.
Odpowiedź "Szkło wodne." jest właściwa, ponieważ jest to związek nieorganiczny stosowany jako spoiwo/środek wiążący w innych zastosowaniach, ale nie jest standardowym dodatkiem, którego rolą byłoby nadawanie wodotrwałości klejom skrobiowym w typowych procesach przetwórstwa papierniczego. W kontekście klejów skrobiowych wodotrwałość wiąże się raczej z chemią hydrofobizującą lub żywicami utwardzalnymi.
Pozostałe odpowiedzi są wiarygodnymi kandydatami na dodatki zwiększające odporność na wodę:
- "Dimery alkiloketonowe." kojarzą się z hydrofobizacją (zmniejszeniem zwilżalności), więc mogą być postrzegane jako środki poprawiające odporność na wodę w układach skrobia–papier.
- "Żywice fenolowo-formaldehydowe." oraz "Żywice melaminowo-formaldehydowe." to grupy żywic, które (w odpowiednich warunkach i formulacjach) mogą zwiększać odporność spoin na działanie wody dzięki tworzeniu bardziej trwałej struktury po utwardzeniu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu chodzi o wodotrwałość kleju, szukaj odpowiedzi związanych z hydrofobizacją lub utwardzaniem (sieciowaniem), a nie substancji, które jedynie "są klejące" w innych branżach.
