Szatkowanie kapusty w gastronomii polega na uzyskaniu cienkich, długich pasków, potrzebnych m.in. do surówek (np. coleslaw) oraz do kiszenia. W robotach kuchennych odpowiada za to tarcza do plastrów: ma zwykle pojedyncze, długie, zakrzywione ostrze, które tnie warzywo równomiernie i "prowadzi" materiał tak, aby powstawały pasma o stałej grubości.
Odpowiedź "A" pasuje do tej funkcji, ponieważ przedstawia tarczę z jednym zakrzywionym ostrzem, typową dla krojenia w plastry i szatkowania w paski.
- Odpowiedź "B" (liczne drobne, postrzępione otwory) odpowiada tarczy do tarcia – zamiast pasków daje drobno starte cząstki lub miazgę, co jest właściwe np. dla ziemniaków czy sera, ale nie dla kapusty na paski.
- Odpowiedź "C" (większe otwory z uniesioną krawędzią tnącą) to tarcza do wiórków – tworzy krótsze, grubsze elementy, dobre np. do marchewki lub selera, ale efekt jest inny niż klasyczne szatkowanie kapusty.
- Odpowiedź "D" (kilka prostych ostrzy promieniowych) działa jak nóż siekający/rozdrabniający. Ułatwia cięcie na kawałki i siekanie, lecz nie zapewnia długich, równych pasków; wynik będzie bardziej "posiekany" niż "poszatkowany".
W praktyce kucharz, chcąc uzyskać powtarzalny efekt, dobiera tarczę według zamierzonej struktury produktu: paski (plaster/slicing), wiórki (chip), miazga (grater) albo siekanie (nóż wieloostrzowy). To ogranicza odpady i ułatwia utrzymanie stałej jakości potraw.
