Multipleksacja to sposób zwielokrotnienia transmisji, czyli przesyłania wielu strumieni informacji z wykorzystaniem wspólnej infrastruktury. Różne techniki multipleksacji rozróżnia się według tego, jaki zasób medium jest dzielony lub powielany.
Odpowiedź "SDM (Space Division Multiplexing)" jest poprawna, ponieważ w SDM uzyskuje się większą liczbę kanałów przez wykorzystanie przestrzeni – w praktyce oznacza to równoległe, fizycznie odseparowane tory transmisyjne. "Powielenie toru transmisyjnego" dobrze oddaje ideę SDM: zamiast dzielić czas lub pasmo, tworzy się wiele ścieżek równoległych (np. kilka przewodów, kilka włókien, kilka torów radiowych/antenowych).
Pozostałe techniki nie polegają na powielaniu toru:
- "TDM (Time Division Multiplexing)" dzieli dostęp do kanału w czasie (kolejne szczeliny czasowe dla różnych strumieni). Nie tworzy dodatkowych fizycznych torów, tylko organizuje transmisję naprzemiennie.
- "FDM (Frequency Division Multiplexing)" dzieli medium w częstotliwości (różne pasma nośne w tym samym medium). To podział widma, a nie powielanie toru.
- "WDM (Wavelength Division Multiplexing)" jest odmianą podziału "częstotliwościowego" w optyce: rozdziela sygnały na różne długości fali w jednym włóknie światłowodowym. Nadal jest to współdzielenie jednego toru, tylko przez inne długości fali.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się sformułowanie o równoległych torach, oddzielnych ścieżkach lub rozdzieleniu w przestrzeni, najczęściej chodzi o SDM. Gdy mowa o szczelinach czasowych – TDM; o podziale pasma – FDM; a o długościach fal w światłowodzie – WDM.
