Nierównomierne naniesienie kleju oznacza, że na części powierzchni warstwa kleju jest zbyt cienka albo w ogóle jej brakuje, a w innych miejscach może tworzyć nieregularne "wyspy". W efekcie okleina nie uzyskuje równomiernej przyczepności do podłoża. Podczas docisku i późniejszej eksploatacji w słabiej sklejonych miejscach może dojść do lokalnego odspojenia, a uwięzione powietrze lub lotne składniki mogą utworzyć wypukłe deformacje.
Wada nazywana "Pęcherze." to właśnie takie miejscowe wybrzuszenia/"bąble" okleiny, typowo związane z brakiem ciągłej, prawidłowo zwilżającej spoiny klejowej lub z uwięzieniem gazów pod okleiną.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują jako najlepsza przyczyna?
- "Plamy." częściej kojarzą się z nierówną barwą, zabrudzeniem, reakcją materiału albo nierówną chłonnością/zwilżaniem, a nie z mechanicznym odspojeniem okleiny w postaci bąbli.
- "Wtłoczenia." zwykle wynikają z nadmiernego nacisku, twardych zanieczyszczeń, uszkodzeń mechanicznych, niewłaściwych parametrów docisku lub transportu, a nie z samego rozkładu kleju.
- "Przebicia klejowe." sugerują nadmiar kleju, zbyt niską lepkość, zbyt duże ciśnienie/temperaturę lub przesiąkanie przez cienką okleinę/fornir. To inny mechanizm niż nierównomierność prowadząca do pęcherzy.
W praktyce, aby ograniczać pęcherze, dąży się do stałej ilości i równomiernego rozprowadzenia kleju, właściwego czasu otwartego, docisku oraz warunków temperaturowo-wilgotnościowych materiałów.
