Nierównomierne nałożenie kleju oznacza, że na powierzchni podłoża powstają strefy zbyt cienkiej warstwy oraz strefy z nadmiarem kleju. W okleinowaniu kluczowe jest uzyskanie ciągłego kontaktu okleiny z podłożem oraz równomiernego "zwilżenia" powierzchni przez klej.
Gdy w części elementu kleju jest za mało (albo jest on rozprowadzony z przerwami), okleina nie zostaje tam skutecznie związana. Podczas docisku i późniejszej pracy materiału w tych miejscach łatwo powstają lokalne odspojenia. Taka kieszeń odspojenia może zatrzymać powietrze (lub wilgoć/para), co na gotowej powierzchni objawia się jako wypukłość, czyli pęcherze.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się zwykle do innych mechanizmów:
- Plamy częściej wiążą się z zabrudzeniami, wsiąkaniem kleju w porowate miejsca, różną chłonnością podłoża, rozlewem kleju na licu lub nieprawidłowym czyszczeniem po klejeniu.
- Wtłoczenia wynikają typowo z punktowego nadmiernego docisku, twardych zanieczyszczeń pod okleiną, uszkodzeń okleiny albo niewłaściwych parametrów prasy/wałków (mechaniczne "odciśnięcie").
- Przebarwienia są częściej skutkiem reakcji chemicznych (np. z klejem lub środkami pomocniczymi), przegrzania, starzenia materiału, migracji barwników lub kontaktu z wilgocią, a nie samej nierównomierności rozprowadzenia kleju.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "nierównomiernie nałożony klej", najpierw pomyśl o konsekwencji w postaci nierównego związania i odspojenia, a dopiero potem o efektach wizualnych. Odspojenie + uwięzione powietrze najczęściej prowadzi do pęcherzy.
