W okleinowaniu jakość połączenia zależy od kilku czynników jednocześnie: równomierności i ilości kleju, temperatury (dla klejów termotopliwych), czasu otwartego, czystości podłoża, a także docisku i prędkości posuwu. Sama informacja o "nierównomiernym naniesieniu kleju" jest zbyt ogólna, bo może oznaczać zarówno miejscowe braki kleju, jak i miejscowy nadmiar.
Jeżeli w części powierzchni kleju jest za mało lub jest on rozprowadzony "plackami", okleina może nie zostać prawidłowo przyklejona na całej powierzchni. Wtedy pojawiają się odspojenia i wybrzuszenia, które w praktyce bywają nazywane pęcherzami. Jednak podobny efekt może dać również nieprawidłowy docisk, zbyt niska temperatura kleju czy uwięzione powietrze, więc nie jest to skutek jednoznacznie przypisany tylko nierównemu nanoszeniu.
Z kolei nadmiar kleju w niektórych miejscach może powodować zabrudzenia, wypływ kleju lub przebarwienia widoczne jako plamy (np. na porowatych okleinach), ale takie plamy mogą też wynikać z innych przyczyn: zanieczyszczeń, wilgoci, reakcji wykończenia z klejem lub nierównego nagrzania.
Odpowiedzi "wtłoczenia" i "pęknięcie okleiny" częściej wiążą się z dociskiem, twardością rolek, geometrią prowadzenia, zbyt małym promieniem gięcia, niewłaściwą wilgotnością lub kruchością materiału okleinowego, a nie bezpośrednio z rozkładem kleju. Mimo to w praktyce szkolnej bez podania kontekstu technologicznego i warunków procesu wciąż trudno obronić jedną odpowiedź jako jedyną zawsze poprawną.
Żeby pytanie miało jedną poprawną odpowiedź, zwykle trzeba doprecyzować: czy chodzi o okleinowanie krawędzi na okleiniarce, czy fornirowanie płaszczyzn, jaki klej zastosowano (np. termotopliwy), oraz czy "nierównomierne naniesienie" oznacza miejscowy brak czy miejscowy nadmiar kleju.
