W geodezyjnych pomiarach sytuacyjnych (pomiarze szczegółów terenowych) stosuje się metody, które jednoznacznie opisują sposób wyznaczenia współrzędnych punktu na podstawie obserwacji i zależności geometrycznych.
"Wcięć kątowych" odnosi się do wyznaczenia położenia punktu na podstawie pomiarów kątów z co najmniej dwóch stanowisk (przecięcie kierunków). To typowa metoda, gdy można zapewnić obserwacje z różnych miejsc osnowy/stanowisk.
"Biegunowa" (często w praktyce: tachimetryczna) polega na wyznaczeniu punktu przez pomiar kierunku (kąta) oraz odległości od stanowiska instrumentu. Jest to jedna z podstawowych metod pomiaru szczegółów sytuacyjnych, szczególnie przy dobrej widoczności i możliwości celowania na szczegół.
"Domiarów prostokątnych" to metoda oparta o domiary (odcięte i rzędne) względem linii odniesienia, przydatna m.in. przy obiektach o prostokątnej geometrii, krawędziach i narożach, gdzie łatwo zbudować prostopadłe zależności.
Natomiast sformułowanie "Punktów rozproszonych" nie opisuje standardowej, geometrycznej metody wyznaczenia punktu w pomiarze sytuacyjnym (nie wskazuje, jakie obserwacje wykonuje się i jak z nich oblicza się położenie). Brzmi raczej jak ogólny opis sposobu zbierania danych lub charakterystyka rozmieszczenia punktów, a nie nazwa metody pomiarowej w tym sensie, w jakim są nią metody: biegunowa, wcięć czy domiarów.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli odpowiedź nie mówi, czy mierzymy odległość, kąt, domiar/prostopadłą, przecięcie kierunków itp., często nie jest to "metoda pomiaru" w rozumieniu klasyfikacji metod sytuacyjnych.
