Zawiesiny do użytku zewnętrznego to płynne postacie leku, w których drobne cząstki substancji stałych są rozproszone w podłożu ciekłym (np. wodnym, wodno-glicerolowym lub olejowym). Taka postać jest typowa m.in. dla preparatów o działaniu wysuszającym lub ochronnym na skórę, gdzie część stała tworzy po naniesieniu cienką warstwę.
Stwierdzenie "Należy je sporządzać ex tempore i przechowywać w ciepłym miejscu" jest tą informacją, która nie dotyczy zawiesin zewnętrznych w typowym ujęciu. W praktyce zalecenia dotyczące temperatury przechowywania mają na celu ograniczanie niekorzystnych zmian (np. przyspieszenia procesów fizycznych lub ryzyka mikrobiologicznego w środowisku wodnym). Dlatego "ciepłe miejsce" nie jest standardowym, bezpiecznym zaleceniem dla takich preparatów.
- Zdanie o tym, że są to mieszaniny z dużym udziałem części stałych w różnych podłożach, jest zgodne z charakterem tej postaci leku: w zawiesinach zewnętrznych faza stała może stanowić znaczną część składu, a wybór podłoża zależy od przeznaczenia i kompatybilności składników.
- Zdanie o substancjach wysuszających (tlenek cynku, skrobia, talk) również pasuje do typowych zastosowań dermatologicznych. Takie proszki mogą adsorbować wilgoć i zmniejszać sączenie, a także poprawiać właściwości ochronne na skórze.
- Zdanie o ograniczeniu wielkości cząstek odnosi się do jakości użytkowej: zbyt duże cząstki mogą dawać nieprzyjemne "ziarniste" odczucie, pogarszać jednorodność i utrudniać równomierne nanoszenie. Kontrola rozdrobnienia jest więc ważną częścią technologii zawiesin.
Na egzaminie warto pamiętać o praktycznych wskazówkach: zawiesiny zewnętrzne wymagają zwykle informacji dla pacjenta typu "wstrząsnąć przed użyciem", a zalecenia przechowywania powinny być ostrożne i ukierunkowane na stabilność preparatu, a nie na "podgrzewanie" czy trzymanie w cieple.
