Otoskopia jest badaniem wzrokowym ucha zewnętrznego: ocenia się skórę i światło przewodu słuchowego zewnętrznego oraz wygląd błony bębenkowej. Z tego powodu otoskopia pozwala wykrywać przede wszystkim nieprawidłowości anatomiczne i zmiany widoczne w tej okolicy, np. ubytki, zaczerwienienie, obrzęk, obecność wydzieliny czy perforację błony bębenkowej. Perforacja jest zmianą strukturalną – można ją bezpośrednio zobaczyć jako przerwanie ciągłości błony.
Odpowiedź "Perforację błony bębenkowej" jest więc poprawna, bo jest to typowa patologia, którą można rozpoznać w badaniu otoskopowym.
Pozostałe propozycje dotyczą problemów, których otoskopia co do zasady nie "wykrywa" wprost:
- Niedosłuch odbiorczy jest rozpoznaniem funkcjonalnym – wynika z uszkodzenia ślimaka lub drogi słuchowej. Do jego potwierdzenia służą badania audiologiczne (np. audiometria), a nie sama ocena wyglądu błony bębenkowej.
- Otoskleroza dotyczy zwykle ucha środkowego (zaburzenia przewodzenia dźwięku przez strzemiączko). Obraz otoskopowy może być prawidłowy, więc rozpoznanie opiera się na wywiadzie, badaniach słuchu i ocenie specjalistycznej.
- Nadmierne gromadzenie się płynu wewnątrzusznego w ślimaku (problem ucha wewnętrznego) nie jest możliwe do bezpośredniej oceny otoskopem, ponieważ ślimak nie jest widoczny w otoskopii. Wymaga to innych metod diagnostycznych.
Praktyczna wskazówka egzaminacyjna: jeśli odpowiedź opisuje zmianę w uchu wewnętrznym albo rozpoznanie oparte na progu słyszenia, zwykle nie będzie to "wykrywalne otoskopowo". Otoskopia odpowiada głównie na pytanie: jak wygląda przewód słuchowy i błona bębenkowa?
