W terapii zajęciowej dobór techniki plastycznej powinien uwzględniać realne wymagania motoryczne zadania: siłę chwytu, stabilizację nadgarstka, kontrolę kierunku ruchu oraz potrzebny poziom precyzji. U osoby ze znacznym ograniczeniem siły mięśni rąk i niską precyzją motoryki małej należy unikać aktywności, które łączą jednocześnie: (1) pracę narzędziem o małej powierzchni kontaktu, (2) konieczność kontrolowanego nacisku i (3) zwiększone ryzyko urazu przy poślizgnięciu dłoni.
Odpowiedź "Linoryt." jest trafna, ponieważ jest to technika wymagająca przygotowania matrycy przez wycinanie (kontrolowane, kierunkowe ruchy dłutkiem) oraz zwykle wykonania odbitki z dociskiem. Przy słabej sile i niskiej precyzji łatwo o utratę kontroli narzędzia, nierówną pracę i przeciążenie dłoni, co czyni tę aktywność nieadekwatną lub ryzykowną bez daleko idących adaptacji.
Pozostałe techniki mogą być częściej dobierane w formie bardziej dostępnej, bo dają możliwość pracy z mniejszym wymaganiem siły albo z większą tolerancją na nieprecyzyjne ruchy (np. przez użycie większych formatów, pracy całą dłonią, docisku gąbką/wałkiem, prowadzenia ręki). To nie znaczy, że są zawsze "łatwe", ale zwykle łatwiej je dostosować: dobierając miękkie materiały, stabilizując podłoże i zmniejszając wymagany nacisk.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się znaczne osłabienie siły i niska precyzja, szukaj techniki, w której kluczowe są cięcie, precyzyjne prowadzenie narzędzia oraz silny, kontrolowany docisk. To zwykle będzie najbardziej przeciwwskazane w porównaniu z technikami opartymi o swobodny transfer, odbijanie lub działania powierzchniowe, które można uprościć i uczynić bezpieczniejszymi.
