W telekomunikacyjnych systemach cyfrowych "reprezentacja sygnału analogowego mowy" oznacza przede wszystkim zamianę przebiegu analogowego na ciąg informacji cyfrowej. Klasyczną techniką realizującą taką cyfryzację jest PCM (Pulse-Code Modulation).
PCM obejmuje typowy łańcuch przetwarzania:
- próbkowanie (pobieranie wartości sygnału w kolejnych chwilach czasu),
- kwantyzację (zaokrąglenie wartości próbki do jednego z poziomów),
- kodowanie (zapis poziomu próbki jako słowa binarnego).
Dzięki temu sygnał mowy może być przesyłany i przełączany w sieciach cyfrowych jako strumień bitów/ramek, a następnie odtwarzany po stronie odbiorczej.
Odpowiedź "FSK (Frequency-Shift Keying)" jest niepoprawna w tym kontekście, ponieważ FSK to kluczowanie częstotliwości nośnej (zmiana częstotliwości w zależności od symbolu). Jest to typowa metoda modulacji do transmisji danych cyfrowych przez kanał z nośną, a nie metoda kodowania analogowej mowy do postaci cyfrowej.
Podobnie "ASK (Amplitude-Shift Keying)" to kluczowanie amplitudy nośnej, czyli modulacja sygnału nośnego używana do przenoszenia symboli cyfrowych. Nie opisuje procesu próbkowania i kwantyzacji mowy.
"PAM (Pulse-Amplitude Modulation)" polega na odwzorowaniu sygnału w postaci impulsów o zmiennej amplitudzie. Może występować jako etap pośredni (np. impulsy o amplitudzie odpowiadającej próbkom), ale sama w sobie nie jest standardowym, kompletnym sposobem końcowej cyfrowej reprezentacji mowy w telekomunikacji – brakuje w niej kluczowego elementu: kodowania do bitów.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać: PCM = cyfryzacja mowy, natomiast FSK/ASK = modulacje (kluczowania) nośnej dla danych. To rozróżnienie ułatwia dobór technologii w torach telekomunikacyjnych i poprawną interpretację pojęć w dokumentacji.
