Charakterystyka kierunkowa mikrofonu opisuje, jak zmienia się jego czułość w zależności od kąta padania dźwięku. W praktyce najczęściej porównuje się trzy kluczowe kierunki: 0° (przód, oś mikrofonu), 90° (bok) oraz 180° (dokładnie z tyłu).
Pytanie dotyczy największego tłumienia sygnałów dochodzących z tyłu, czyli minimalnej czułości dla 180°. Dla idealnej kardioidy czułość w kierunku 180° spada do zera (punkt zerowy). To oznacza, że dźwięki za mikrofonem są tłumione najsilniej spośród podanych opcji.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "Hiperkardioidalna" bywa myląca, bo ma węższy "przód" i lepiej izoluje źródło na osi. Jednak ceną jest listka tylna – z tyłu mikrofon nadal zbiera część sygnału. Jej punkty zerowe wypadają z boków (około 110–120°), a nie dokładnie z tyłu.
- "Ósemkowa" (figure-8) zbiera dźwięk równie mocno z przodu i z tyłu, a tłumi głównie boki (około 90° i 270°). Zatem nie zapewnia dużego tłumienia sygnałów z tyłu.
- "Dookólna" zbiera dźwięk z każdego kierunku podobnie, więc praktycznie nie tłumi tyłu.
Wskazówka egzaminacyjna: nie utożsamiaj "bardziej kierunkowej z przodu" z "najbardziej tłumiącej tył". Jeśli pytanie wprost mówi o tyle mikrofonu, myśl o punkcie zerowym przy 180° – to cecha kardioidy.
