Częstotliwość próbkowania określa, ile razy na sekundę mierzona jest wartość sygnału audio w zapisie cyfrowym. Z twierdzenia Nyquista wynika, że maksymalne pasmo możliwe do wiernego odtworzenia to w przybliżeniu połowa częstotliwości próbkowania. Dlatego wybór częstotliwości próbkowania wiąże się zarówno z jakością, jak i kompatybilnością materiału z formatem docelowym.
W praktyce produkcji wideo (nagrania do obrazu, postprodukcja, emisja) jako standard przyjęło się 48 kHz. Tę wartość spotyka się w typowych ustawieniach projektów wideo i w wymaganiach wielu łańcuchów dystrybucji, ponieważ stanowi kompromis między jakością a standaryzacją pracy w środowisku wideo.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź 48000 Hz?
To wartość kojarzona ze standardami wideo i jest traktowana jako podstawowa/typowa częstotliwość próbkowania dla dźwięku w materiałach wideo, co zapewnia spójność w montażu i wymianie plików.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- 44100 Hz – bardzo popularne w kontekście audio konsumenckiego i dystrybucji muzyki, dlatego bywa mylone z parametrami dla wideo. W pytaniu kluczowy jest jednak standard wideo.
- 32000 Hz – jest niższą częstotliwością próbkowania, spotykaną w wybranych zastosowaniach o ograniczonej jakości lub przepływności. Nie jest typową minimalną wartością kojarzoną ze standardem wideo w tym ujęciu egzaminacyjnym.
- 22050 Hz – wartość wyraźnie niższa, charakterystyczna dla materiałów o ograniczonym paśmie i jakości (np. pewne zastosowania archiwalne/telefoniczne/uprościone), więc nie odpowiada standardowemu zapisowi audio dla wideo.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się kontekst "wideo/film/telewizja", pierwszą wartością do sprawdzenia jest zwykle 48 kHz; gdy kontekst to "płyta audio/muzyka", częściej pojawia się 44,1 kHz. Takie rozróżnienie pomaga uniknąć najczęstszej pomyłki.
