Stabilizacja ropy naftowej ma na celu uzyskanie surowca o mniejszej lotności i bardziej przewidywalnych właściwościach podczas magazynowania i transportu. W praktyce osiąga się to przez ograniczenie zawartości lekkich frakcji oraz usunięcie części rozpuszczonych gazów i składników, które łatwo przechodzą do fazy gazowej.
Dlatego poprawna jest odpowiedź "Podgrzewanie ropy naftowej." Podniesienie temperatury zmniejsza rozpuszczalność gazów w cieczy i sprzyja przechodzeniu lotniejszych składników do fazy gazowej, co następnie umożliwia ich oddzielenie w aparatach separacyjnych. Jest to klasyczny element wielu układów przygotowania ropy, gdy wymaga się obniżenia prężności par i ograniczenia strat odparowania.
Odpowiedź "Schładzanie ropy naftowej." bywa stosowane w innych celach (np. dla kondensacji par lub kontroli parametrów procesu), ale samo w sobie nie jest czynnością, która "musi" wystąpić w stabilizacji rozumianej jako odgazowanie/odlżejszenie surowca. Schłodzenie raczej sprzyja zatrzymywaniu gazów w cieczy, więc nie realizuje podstawowego kierunku stabilizacji.
Odpowiedź "Dodawanie do ropy naftowej inhibitora." dotyczy zwykle przeciwdziałania konkretnym zjawiskom eksploatacyjnym (np. korozji, wytrącaniu osadów, hydratom) i nie jest uniwersalnym, obowiązkowym elementem stabilizacji.
Odpowiedź "Dodawanie do ropy naftowej demulgatora." jest typowa dla odwadniania i rozbijania emulsji ropa–woda, czyli dla przygotowania ropy do parametrów handlowych. Może występować w ciągu technologicznym, ale nie stanowi czynności koniecznej dla samej stabilizacji (zmniejszenia lotności) w każdym przypadku.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz "stabilizację ropy", myśl o operacjach ułatwiających usunięcie lekkich składników (temperatura, separacja, odgazowanie), a dodatki chemiczne traktuj jako środki do problemów ubocznych, nie jako rdzeń stabilizacji.
