Odporność farby na szorowanie wynika przede wszystkim z tego, jakie spoiwo (lepiszcze) tworzy powłokę i jak trwałą sieć materiału buduje po wyschnięciu. Im bardziej zwarta i odporna mechanicznie powłoka, tym lepiej znosi ona czyszczenie i szorowanie.
"Olejna." jest poprawna, ponieważ farby olejne (na olejach schnących) po utwardzeniu tworzą powłokę o wysokiej odporności na uszkodzenia mechaniczne i czynniki eksploatacyjne. W szkolnej, tradycyjnej charakterystyce robót malarskich farby olejne są wskazywane jako najbardziej odporne na szorowanie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne:
- "Klejowa." – ma najniższą odporność mechaniczną; spoiwo jest rozpuszczalne w wodzie, więc powłoka zwykle nie nadaje się do szorowania ani intensywnego mycia.
- "Wapienna." – ma niską odporność na tarcie; przy użytkowaniu może się wycierać i kreduować, dlatego nie jest przeznaczona do szorowania.
- "Emulsyjna." – to szeroka kategoria farb dyspersyjnych; ich odporność bywa od niskiej do wysokiej zależnie od jakości i zawartości spoiwa. W ujęciu ogólnym (bez doprecyzowania klasy) nie zakłada się wyższej odporności niż dla farb olejnych.
W praktyce spotyka się także emulsyjne farby o bardzo wysokiej odporności (klasy szorowania opisuje norma PN-EN 13300), jednak samo określenie "emulsyjna" nie przesądza o najwyższej klasie. Dlatego przy porównaniu podstawowych typów farb wskazuje się farbę olejną jako najbardziej odporną na szorowanie.
