Przypływ płynu złożowego (tzw. kick) oznacza niekontrolowane wnikanie płynu złoża do otworu wiertniczego. Jest to stan niebezpieczny, bo może prowadzić do narastania ciśnień w otworze i w skrajnym przypadku do erupcji. Dlatego po rozpoznaniu przypływu stosuje się metody kontroli odwiertu, których celem jest:
- zatrzymanie dalszego napływu poprzez odpowiednie ciśnienia w układzie,
- usuniecie napływającego płynu z otworu kontrolowaną cyrkulacją,
- przywrócenie właściwych parametrów płuczki (w tym gęstości), aby ciśnienie hydrostatyczne było co najmniej równe ciśnieniu złożowemu.
Odpowiedź "Metodą wiertacza." jest poprawna, ponieważ metoda wiertacza jest klasyczną procedurą likwidacji skutków przypływu. W ujęciu ogólnym jest to metoda dwuobiegowa: w pierwszym obiegu usuwa się przypływ przy użyciu płuczki o pierwotnej gęstości, utrzymując stałe (kontrolowane) ciśnienie denne, a następnie w drugim obiegu zatłacza się i rozprowadza dociążoną płuczkę tak, aby zapobiec kolejnym przypływom.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne w kontekście standardowej terminologii well control:
- "Metodą Łukasiewicza." – nie jest to powszechnie stosowana nazwa metody likwidacji przypływu w procedurach kontroli odwiertu; w typowych zestawach metod wymienia się m.in. metodę wiertacza oraz metodę "czekaj i obciążaj".
- "Metodą czekaj/odciążaj." – w well control występuje metoda "czekaj i obciążaj" (wait-and-weight), ale nie jest ona zwykle zapisywana jako "czekaj/odciążaj". Dodatkowo pytanie wymaga wskazania jednej metody z listy, a poprawną odpowiedzią w tym zestawie jest metoda wiertacza.
- "Metodą jednego zbiornika." – taka nazwa nie stanowi standardowego określenia metody usuwania skutków przypływu w typowej klasyfikacji metod cyrkulacyjnych stosowanych na wiertni.
Wskazówka egzaminacyjna: warto umieć odróżnić metody po liczbie obiegów i momencie użycia dociążonej płuczki. W metodzie wiertacza rozpoczyna się cyrkulację szybciej (bez czekania na przygotowanie cięższej płuczki), a dociążanie realizuje się w kolejnym kroku.
