W ochronie stalowych gazociągów przed korozją rozróżnia się dwa główne podejścia:
- ochronę bierną – polega na fizycznym odizolowaniu stali od środowiska korozyjnego (gruntu, wody, elektrolitu) za pomocą powłok i izolacji,
- ochronę czynną – polega na oddziaływaniu elektrochemicznym na metal, tak aby ograniczyć lub zahamować reakcje korozyjne (zmiana potencjału, polaryzacja).
Poprawna odpowiedź: stosowanie katodowej polaryzacji prądem elektrycznym. Jest to klasyczny przykład ochrony czynnej, bo wymusza stan, w którym chroniona konstrukcja (gazociąg) zachowuje się jak katoda w układzie elektrochemicznym. Dzięki temu szybkość procesów prowadzących do ubytku metalu ulega istotnemu ograniczeniu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Bitumiczne powłoki izolacyjne – to ochrona bierna: tworzą barierę oddzielającą stal od gruntu. Nie wprowadzają prądu ani nie sterują potencjałem elektrochemicznym konstrukcji.
- Izolowanie złączy materiałami termokurczliwymi – również metoda bierna. Zabezpiecza newralgiczne miejsca (złącza) przez uszczelnienie i odcięcie dostępu elektrolitu do stali.
- Izolowanie złączy powłokami z polietylenu – analogicznie jest to bariera ochronna (bierna), ograniczająca kontakt stali z wilgocią i jonami w gruncie.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedzi pojawia się prąd, polaryzacja, katoda/anoda – najczęściej mowa o metodzie czynnej. Jeśli mowa o powłoce, izolacji, osłonie, taśmie, rękawie – to zazwyczaj metoda bierna.
