Łożyska spiekane mogą być projektowane jako porowate (np. samosmarujące) albo jako elementy o bardzo małej porowatości, gdy priorytetem jest większa wytrzymałość, szczelność i stabilność wymiarowa. W pytaniu wskazano właśnie wariant o minimalnej porowatości, więc należy wybrać metodę formowania proszków, która pozwala uzyskać możliwie największą gęstość wypraski.
Prasowanie w matrycy zamkniętej, na gorąco sprzyja temu celowi, ponieważ:
- matryca zamknięta zapewnia skuteczne przeniesienie nacisku i kontrolę kształtu,
- podwyższona temperatura zwiększa podatność materiału na zagęszczanie, ułatwia przemieszczanie cząstek i zmniejszanie pustek,
- w efekcie uzyskuje się mniejszą ilość wolnych przestrzeni (niższą porowatość) już po prasowaniu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe w kontekście bardzo małej porowatości:
- Prasowanie kroczące jest rozwiązaniem stosowanym w specyficznych przypadkach kształtowania, ale nie jest typowym wyborem, gdy celem jest maksymalne, jednorodne zagęszczenie jak przy prasowaniu na gorąco w matrycy zamkniętej.
- Wyciskanie współbieżne, na zimno może kształtować materiał, jednak bez podwyższonej temperatury zwykle trudniej osiągnąć tak wysoką gęstość w porównaniu z prasowaniem na gorąco, szczególnie dla proszków o ograniczonej podatności na zagęszczanie.
- Walcowanie jest charakterystyczne dla wyrobów płaskich (blach/taśm) i nie jest podstawową metodą formowania łożysk spiekanych o minimalnej porowatości w ujęciu typowego procesu technologicznego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "bardzo mała porowatość", szukaj metody łączącej duże ciśnienie i warunki sprzyjające dogęszczaniu (np. praca na gorąco), a nie procesu dobranego głównie do kształtu (jak walcowanie).
