Wiertarka stołowa wymaga układu napędowego, który przeniesie moment z silnika na wrzeciono oraz umożliwi dobór prędkości obrotowej do materiału i średnicy wiertła. W typowych konstrukcjach spotyka się rozwiązania proste w obsłudze i łatwe do osłonięcia.
Odpowiedź "Łańcuchowa" jest właściwa, ponieważ przekładnie łańcuchowe kojarzą się głównie z napędami, gdzie liczy się odporność na warunki pracy i możliwość przenoszenia większych odległości osi (np. w mechanizmach transportowych). W wiertarkach stołowych dominują inne rozwiązania, a łańcuch wprowadza dodatkowy hałas, drgania oraz utrudnia kompaktową zabudowę i osłony w typowej głowicy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują jako "nie stosowane":
- "Pasowa" – to jedno z najczęstszych rozwiązań w wiertarkach stołowych. Stopniowe koła pasowe lub wariatory umożliwiają zmianę prędkości przez przełożenie pasa, a napęd jest stosunkowo cichy i prosty serwisowo.
- "Zębata" – w wielu wiertarkach (zwłaszcza o większych możliwościach) spotyka się przekładnie zębate, np. w skrzynkach przekładniowych, gdy potrzebna jest sztywniejsza transmisja i szybka zmiana prędkości.
- "Cierna" – przekładnie wykorzystujące tarcie mogą występować jako elementy regulacji prędkości w wybranych konstrukcjach (rozwiązania zależne od producenta), dlatego nie można ich z góry wykluczyć jako "nigdy niestosowanych".
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach o napęd wiertarki stołowej najpierw przypomnij sobie typową głowicę z silnikiem i osłoną – najczęściej zobaczysz pasek i koła pasowe lub zamkniętą przekładnię zębatą, a nie łańcuch.
