W polskich górach występuje piętrowość roślinności – wraz ze wzrostem wysokości n.p.m. zmieniają się warunki (temperatura, długość okresu wegetacyjnego, wiatr, pokrywa śnieżna), a więc i typowe gatunki roślin. Jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów krajobrazu wysokogórskiego w Polsce jest piętro kosodrzewiny, gdzie dominują zwarte, niskie zarośla przystosowane do silnego wiatru i mrozu.
Dlatego odpowiedź "Kosodrzewina." jest właściwa: to gatunek kojarzony z górską strefą powyżej regla (w praktyce szczególnie z Tatrami), często stanowiący naturalną granicę między lasem a wyższymi piętrami roślinności.
Pozostałe propozycje są typowe raczej dla innych krajobrazów Polski:
- "Wierzba." – wierzby są powszechne głównie na niżu, zwłaszcza w dolinach rzek, na terenach podmokłych i przydrożach. Mogą rosnąć w górach, ale nie stanowią charakterystycznego, wyróżniającego elementu krajobrazu wysokogórskiego.
- "Leszczyna." – jest krzewem spotykanym w zaroślach i lasach liściastych, typowym dla niżu i pogórzy; nie jest symbolem pięter wysokogórskich.
- "Topola." – kojarzy się z siedliskami nadrzecznymi i terenami nizinno-dolinowymi; podobnie jak wierzba nie jest gatunkiem wyróżniającym krajobraz stref wysokogórskich.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach o krajobrazie wysokogórskim szukaj gatunków jednoznacznie powiązanych z piętrami roślinnymi gór (np. zarośla kosodrzewiny), a nie gatunków "pospolitych w całej Polsce". To pomaga odróżnić rośliny typowe dla wysokich gór od tych, które mogą występować lokalnie, ale nie są charakterystyczne.
