"Opór przy rozkroju" to w praktyce krawieckiej odczucie trudności cięcia materiału: ile siły trzeba użyć, jak materiał "trzyma" ostrze, czy warstwy stawiają wyraźny opór i czy krawędź cięcia wychodzi równo. Na opór wpływają m.in. grubość, zbitość, rodzaj splotu, wykończenie oraz to, czy tkanina jest sprężysta lub śliska.
Odpowiedź "Drelich" jest poprawna, ponieważ drelich jest kojarzony z tkaniną trwałą, mocną i relatywnie grubą, stosowaną m.in. w odzieży o podwyższonej wytrzymałości. Taki materiał, z racji większej masy i zbitości, zwykle stawia większy opór narzędziu krojczemu niż delikatne tkaniny odzieżowe.
Odpowiedź "Batyst" jest nieprawidłowa, bo batyst to tkanina lekka i cienka; z założenia ma być delikatna, więc w typowych warunkach rozkroju wymaga mniejszej siły cięcia. Trudność przy batyście częściej wynika z podatności na przesuwanie się warstw, a nie z "twardego" oporu materiału.
Odpowiedź "Żorżeta" także nie pasuje do "największego oporu" przy cięciu: jest to tkanina raczej lekka i dość miękko układająca się. W praktyce może sprawiać problemy z powodu śliskości lub elastyczności w ułożeniu, ale zwykle nie dlatego, że jest najtrudniejsza do przecięcia.
Odpowiedź "Kaszmir" bywa myląca, bo brzmi "ciężko" i "drogo", jednak kaszmir jest przede wszystkim ceniony za miękkość i komfort. W rozkroju może wymagać ostrego narzędzia i staranności (np. by nie strzępić krawędzi), ale typowo nie daje tak dużego oporu jak zbite tkaniny użytkowe/robocze.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy oporu przy rozkroju, myśl o materiałach grubszych i bardziej zwartych, a nie o tych, które są tylko "delikatne", "śliskie" lub "luksusowe" w odbiorze.
