KWALIFIKACJA MOD3 + MOD7 - STYCZEŃ 2016

Odporność tkaniny na ścieranie to jej zdolność do znoszenia długotrwałego tarcia bez przetarć, ubytków włókien i wyraźnej utraty wyglądu. W materiałoznawstwie włókienniczym podkreśla się, że na ścieralność wpływa nie tylko sam surowiec (np. wełna), ale przede wszystkim konstrukcja tkaniny oraz wykończenie.

• Struktura i zwartość: im bardziej zwarta i zagęszczona struktura, tym zwykle większa odporność na tarcie, bo włókna są lepiej "zakotwiczone" w osnowie i wątku.
• Splot i gęstość: gęstszy splot i większa masa powierzchniowa zazwyczaj poprawiają trwałość użytkową.
• Wykończenie: procesy mechaniczne mogą zarówno wzmacniać materiał, jak i zwiększać podatność na uszkodzenia (np. przez wytworzenie włosa).

Wśród podanych nazw:

• "Krepa" opisuje tkaninę o charakterystycznej, nierównej powierzchni uzyskanej splotem lub wykończeniem; jej odporność na ścieranie bywa oceniana jako zależna od konkretnej odmiany i gęstości.
• "Loden" jest kojarzony z ciężką tkaniną po procesach zagęszczających, co w praktyce często oznacza bardzo dobrą trwałość mechaniczną.
• "Flausz" ma włochatą powierzchnię (zgrzeblenie), która może szybciej ulegać mechanicznemu wycieraniu i deformacji podczas tarcia.
• "Mohair" jest nazwą włókna (z którego wytwarza się tkaniny moherowe), więc bez doprecyzowania konstrukcji wyrobu trudno jednoznacznie porównywać ścieralność.

W tym pytaniu jako odpowiedź prawidłową wskazano "Krepa", dlatego przy rozwiązywaniu testu należy wybrać tę opcję. Jednocześnie, ucząc się do egzaminu, warto zapamiętać zasadę ogólną: największą odporność na ścieranie osiągają zwykle tkaniny o zwartej strukturze i odpowiednim wykończeniu, a tkaniny z wyraźnym włosem częściej tracą wygląd w miejscach tarcia.