Stopień kompresji (ratio) określa zależność między zmianą poziomu sygnału na wejściu a zmianą na wyjściu powyżej progu (threshold). Przykładowo ratio 2:1 oznacza, że gdy sygnał wejściowy wzrośnie o 2 dB ponad próg, sygnał wyjściowy wzrośnie tylko o 1 dB. Takie wartości są typowe dla klasycznej kompresji, której celem jest kontrola dynamiki przy zachowaniu "oddechu" materiału.
Limiter jest używany wtedy, gdy priorytetem jest zatrzymanie szczytów (pików) i niedopuszczenie do przekroczenia określonego poziomu. Z tego powodu limiter opisuje się jako urządzenie o bardzo dużym ratio, a w ujęciu idealnym jako ∞:1. Taki zapis oznacza, że niezależnie od tego, o ile sygnał wejściowy przekroczy próg, poziom wyjściowy nie zwiększa się (wzrost "wejścia" ponad próg jest w praktyce "spłaszczany").
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe? Ratio 2:1 to łagodna kompresja, często stosowana np. do wyrównania wokalu lub basu bez agresywnego obcinania szczytów. Ratio 6:1 jest już mocne i może brzmieć "twardo", ale wciąż jest to kompresja: poziom wyjściowy nadal rośnie wraz ze wzrostem wejścia, tylko wolniej. Z kolei 1,4:1 to bardzo subtelna kompresja (lekka kontrola dynamiki), zdecydowanie nie kojarzona z limitowaniem.
W praktyce spotyka się też limitery o bardzo dużych, ale skończonych wartościach ratio (np. kilkanaście lub kilkadziesiąt do jednego) oraz tzw. "brickwall limiting", gdzie kluczowe są także parametry czasu ataku, zwolnienia i typ detektora (peak/RMS). Jednak w testach definicyjnych najbardziej charakterystycznym wyróżnikiem limitera jest właśnie ratio dążące do nieskończoności, czyli ∞:1.
- Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy "limitera" i w odpowiedziach pojawia się ∞:1, zwykle jest to definicyjny wybór opisujący idealne ograniczanie.
