Negatyw gipsowy to odwzorowanie kikuta, na podstawie którego wykonuje się pozytyw i następnie kształtuje lej protezowy. W protezach przedramienia kluczowe jest nie tylko wierne odtworzenie kikuta, ale też uchwycenie okolicy stawu łokciowego, ponieważ to ona wyznacza późniejsze linie przycięcia (trim-lines), miejsca odciążenia oraz obszary stabilizacji leja.
W opisie z ramki wskazano protezę czynną, pasowanie luźne oraz zawieszenie paskowo-szelkowe. Taki system zawieszenia nie opiera się wyłącznie na wysokich brzegach leja jak w konstrukcjach samozawieszających; mimo to negatyw musi sięgać proksymalnie na tyle, by w trakcie modelowania można było prawidłowo ustalić przebieg brzegów w sąsiedztwie stawu łokciowego i zapobiec zsuwaniu/rotacji leja podczas pracy linki lub przy ruchach kończyny.
Poprawna zasada "Nawijanie opasek zaczyna się 5 cm powyżej wyrostka łokciowego" odpowiada idei zapewnienia odpowiedniego zasięgu proksymalnego: wyrostek łokciowy jest wyraźnym punktem kostnym, a rozpoczęcie nawijania powyżej niego pozwala uwzględnić anatomię łokcia i bezpiecznie zaplanować brzegi leja.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "Negatyw wykonuje się w zgięciu przedramienia około 5°" – tak mały kąt nie jest pozycją funkcjonalną dla czynnej protezy przedramienia; utrudnia to odtworzenie ułożenia tkanek i późniejszą pracę protezy w codziennych czynnościach.
- "Negatyw wykonuje się w zgięciu ramienia około 40°" – miesza płaszczyzny i segmenty (ramię vs przedramię) oraz nie odpowiada typowemu ułożeniu funkcjonalnemu przy pobieraniu negatywu dla protez kończyny górnej.
- "Nawijanie opasek zaczyna się 10 cm poniżej wyrostka łokciowego" – zbyt niski start może nie objąć istotnych struktur okolicy łokcia, co grozi błędnym wyznaczeniem brzegów leja i gorszą stabilnością.
W praktyce klinicznej zasięg negatywu dobiera się do poziomu amputacji, typu leja i systemu zawieszenia, ale zasada obejmowania okolicy łokcia przy protezach przedramienia pozostaje krytyczna dla jakości dopasowania.
