KWALIFIKACJA PGF5 - STYCZEŃ 2023

Wymiarowanie ma doprowadzić do tego, aby wyrób dało się wykonać i skontrolować na podstawie rysunku, ale jednocześnie rysunek powinien pozostać czytelny i wolny od informacji zbędnych. Dlatego stosuje się zasadę pomijania wymiarów oczywistych: nie wpisuje się wymiarów, które można jednoznacznie odczytać z innych już podanych wymiarów (np. suma/różnica) albo które wynikają wprost z symetrii czy standardowej geometrii przedstawienia.

W praktyce ta zasada ogranicza ryzyko błędów: im mniej powtórzeń i nadmiarowych danych, tym mniejsza szansa, że na rysunku pojawią się dwa wymiary opisujące to samo, ale o różnych wartościach.

• Pomijania wymiarów oczywistych – poprawnie: rysunek nie powinien zawierać "nadmiarowych" wymiarów wynikających z pozostałych danych.
• Niepowtarzania wymiarów – to zasada bliska, ale dotyczy sytuacji, gdy ten sam wymiar mógłby zostać podany w dwóch miejscach (powtórzony). Rysunek może nie pokazywać powtórzenia, a jednocześnie pokazywać pomijanie wymiaru oczywistego (wynikowego).
• Porządkowania wymiarów – odnosi się do rozmieszczenia wymiarów (czytelny układ, grupowanie, unikanie krzyżowania linii). To cecha "kompozycyjna" rysunku, a nie decyzja o celowym niewpisywaniu wymiaru wynikowego.
• Pozostawiania otwartych łańcuchów wymiarowych – dotyczy doboru wymiarów w łańcuchu (unikanie zamkniętych łańcuchów mogących generować sprzeczności i kumulację). To inny problem niż świadome pomijanie wymiarów oczywistych.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy na rysunku brakuje jakiegoś "wynikowego" wymiaru (da się go policzyć lub odczytać z innych), a pozostałe wymiary są wystarczające do wykonania elementu, najczęściej ilustruje to właśnie zasadę pomijania wymiarów oczywistych.