W drewnianym zabezpieczeniu wykopu wąskoprzestrzennego elementem, który "rozpycha" obudowę i utrzymuje stały rozstaw ścian wykopu, jest rozpora (często nazywana też stemplem poprzecznym w obudowie). Taki element pracuje głównie osiowo na ściskanie, dlatego dobiera się go tak, aby był odporny na wyboczenie i uszkodzenia w warunkach budowy.
Odpowiedź "Wałków o średnicy 140÷160 mm" jest właściwa, ponieważ okrąglaki/wałki są powszechnie stosowane jako rozpory: mają korzystny kształt do przenoszenia ściskania, a średnica rzędu kilkunastu centymetrów odpowiada typowym rozwiązaniom dla lekkich obudów drewnianych wykopów wąskoprzestrzennych.
Pozostałe propozycje są mylące z następujących powodów:
- "Bali obrzynanych o przekroju 50×200 mm" – to przekrój typowy dla elementów belkowych lub desek o większej wysokości, częściej kojarzonych z ryglami, podwalinami albo okładzinami; jako rozpora może być stosowany tylko w określonych rozwiązaniach, ale nie jest to wybór typowy dla rozpór w pokazanym układzie.
- "Okorków o szerokości 140÷160 mm" – okorki (elementy z korą) mają mniej przewidywalne właściwości i geometrię; w konstrukcjach tymczasowych, gdzie liczy się pewność pracy elementu rozporowego, nie są standardowym materiałem na rozpory.
- "Bali obrzynanych o przekroju 50×160 mm" – podobnie jak wyżej: przekrój prostokątny może pasować do innych części obudowy (np. rygle/elementy dociskowe), ale w pytaniu chodzi konkretnie o materiał na rozpory, gdzie typowo wskazuje się okrąglaki o określonej średnicy.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy rozpór, skup się na funkcji elementu (ściskanie, ryzyko wyboczenia, praca między ścianami wykopu), a dopiero potem porównuj formaty drewna. To ułatwia odróżnienie rozpór od elementów okładzinowych i rygli.
