W odbiorniku I klasy ochronności obudowa dostępna jest połączona z przewodem ochronnym i z uziemieniem ochronnym. W układzie sieciowym TT punkt neutralny źródła jest uziemiony niezależnie, a część przewodząca dostępna instalacji (obudowa odbiornika) ma własny uziom. Przy uszkodzeniu (np. przebiciu do obudowy) prąd uszkodzeniowy zamyka się przez: obudowę/PE → uziom ochronny instalacji → ziemię → uziemienie źródła. Oznacza to, że kluczowe dla spełnienia warunku ochrony jest to, czy uziemienie ochronne ma odpowiednio małą rezystancję.
Dlatego poprawne jest wskazanie pomiaru rezystancji uziomu, do którego dołączona jest obudowa odbiornika. To badanie pozwala ocenić, czy droga prądu przez ziemię będzie wystarczająco "dobra", aby zadziałały zastosowane środki ochrony (np. urządzenia ochronne w torze zasilania).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe:
- "Ciągłości przewodów fazowych" – ciągłość faz nie jest kryterium skuteczności ochrony przeciwporażeniowej; dotyczy raczej poprawności połączeń zasilania.
- "Rezystancji izolacji przewodu uziemiającego" – w praktyce sprawdza się rezystancję izolacji obwodów/urządzeń, ale nie jest to pomiar, który wprost ocenia skuteczność ochrony w TT przy uszkodzeniu do obudowy. Tu decyduje przede wszystkim uziemienie ochronne.
- "Ciągłości przewodu neutralnego" – przewód neutralny nie jest elementem ochrony w układzie TT w sensie zapewnienia samoczynnego wyłączenia przy uszkodzeniu do obudowy; pomiar N nie zastępuje oceny uziomu ochronnego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w treści pojawia się TT i I klasa ochronności, pierwszym skojarzeniem powinno być uziemienie obudowy oraz pomiary związane z uziomem, a nie pomiary typowe dla rozważań zwarciowych jak w TN.
