W opisanej sytuacji mężczyzna po urazie miednicy i kończyn dolnych ma ograniczoną sprawność ruchową, jest mało samodzielny i dodatkowo utracił możliwość wykonywania dotychczasowego zawodu. To oznacza, że wsparcie powinno być zaplanowane etapowo, a nie wdrażane "z rozpędu".
Odpowiedź "Zorganizowanie spotkania z doradcą zawodowym." jest właściwa, ponieważ jest to krok, który umożliwia diagnozę i ukierunkowanie dalszych działań. Doradca zawodowy pomaga określić: jakie są aktualne możliwości funkcjonalne (w kontekście pracy), jakie kompetencje można wykorzystać mimo ograniczeń, czy potrzebne jest przekwalifikowanie oraz jakie formy wsparcia będą adekwatne.
Pozostałe propozycje są co do zasady możliwe, ale zwykle nie powinny być pierwszym krokiem:
- "Zorganizowanie udziału w warsztatach aktywizacji zawodowej." – warsztaty mogą być dobre, ale bez wcześniejszego rozpoznania potrzeb i celów istnieje ryzyko niedopasowania (np. zbyt duże wymagania fizyczne albo niewłaściwy profil).
- "Skierowanie na kurs podnoszący kwalifikacje." – kurs ma sens, gdy wiadomo, jaki kierunek rozwoju zwiększy szanse zatrudnienia i jest realny przy danym stanie zdrowia. Najpierw trzeba ustalić cel i ścieżkę.
- "Skierowanie na warsztaty edukacyjne." – to bardzo ogólna forma wsparcia; bez diagnozy może nie odpowiadać na kluczowy problem, jakim jest utrata możliwości wykonywania zawodu i potrzeba zaplanowania nowej roli zawodowej.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: najpierw konsultacja i plan, potem narzędzia (kursy, warsztaty, szkolenia). To ogranicza ryzyko działań przypadkowych i zwiększa skuteczność aktywizacji.
