PWM (modulacja szerokości impulsu) jest metodą sterowania, w której sygnał ma charakter dwustanowy (0/1), a wartość "średnia" dla odbiornika wynika z wypełnienia, czyli stosunku czasu stanu wysokiego do okresu. Kluczowym wymaganiem technicznym jest więc możliwość szybkiego i wielokrotnego przełączania wyjścia.
Odpowiedź "Binarne tranzystorowe." jest właściwa, ponieważ wyjścia tranzystorowe (np. typu NPN/PNP) są elementami półprzewodnikowymi i nadają się do pracy z większą częstotliwością przełączeń niż wyjścia mechaniczne. Dzięki temu mogą realizować przebieg impulsowy PWM bez nadmiernego zużycia elementu wykonawczego.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Binarne przekaźnikowe." – przekaźnik ma styki mechaniczne i ograniczoną szybkość oraz żywotność przy częstym przełączaniu. Przy PWM (zwłaszcza o wyższej częstotliwości) prowadzi to do szybkiego zużycia, drgań styków i niestabilnej pracy.
- "Analogowe prądowe." – wyjście analogowe prądowe (np. 4–20 mA) służy do płynnego zadawania wartości analogowej, a nie do generowania impulsów o regulowanym wypełnieniu. To inny rodzaj sygnału i inne zastosowanie.
- "Analogowe napięciowe." – podobnie, wyjście analogowe napięciowe (np. 0–10 V) daje poziom analogowy, a nie przełączany przebieg impulsowy. PWM można czasem przekształcać na sygnał "quasi-analogowy" filtrem, ale to nadal wymaga źródła impulsów, czyli wyjścia cyfrowego zdolnego do przełączania.
W praktyce w PLC spotyka się także funkcje "szybkich wyjść" lub dedykowane moduły PWM. Egzaminacyjnie najważniejsze jest skojarzenie: PWM = szybkie przełączanie binarne, więc potrzebne jest wyjście binarne tranzystorowe, a nie przekaźnikowe ani analogowe.
