Multipleksacja to sposób współdzielenia jednego medium transmisyjnego przez wiele strumieni danych. W zależności od tego, w jakiej dziedzinie rozdzielamy zasób (czas, częstotliwość, długość fali, kod), rozróżnia się kilka technik.
Odpowiedź "FDM" jest poprawna, gdy na rysunku widać, że kanał transmisyjny został podzielony na równoległe podkanały o różnych zakresach częstotliwości. Charakterystyczne są "paski" pasma (widmo) przypisane do poszczególnych sygnałów, często z przerwami ochronnymi między nimi. Wszystkie sygnały są przesyłane jednocześnie, ale każdy zajmuje inne pasmo.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do takiego schematu?
- "TDM" (podział czasu) oznacza, że różne sygnały korzystają z tej samej częstotliwości/pasma, ale naprzemiennie w kolejnych szczelinach czasowych. Na schemacie spodziewa się więc osi czasu i ramek/slotów, a nie podziału widma na równoległe pasma.
- "WDM" (podział długości fali) jest koncepcyjnie podobne do FDM, ale odnosi się do światłowodów i różnych długości fali (kolorów) światła. W zadaniach zwykle pojawiają się oznaczenia λ, kanały optyczne lub elementy typu multiplekser/demultiplekser optyczny. Jeśli rysunek pokazuje klasyczny podział pasma częstotliwości, nie jest to WDM.
- "CDM" (podział kodu) polega na równoczesnej transmisji w tym samym paśmie i czasie, ale z różnymi kodami rozpraszającymi. Na schematach pojawiają się kody, korelacja, rozpraszanie widma, a nie prosty podział częstotliwości na wydzielone kanały.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na rysunku widzisz "warstwy" pasma wzdłuż osi częstotliwości, wybieraj FDM; jeśli widzisz naprzemienne segmenty wzdłuż osi czasu – TDM. Dla WDM szukaj kontekstu optycznego (λ), a dla CDM kontekstu kodów.
