Fototranzystor jest elementem optoelektronicznym aktywnym: działa jak tranzystor bipolarny, ale jego "wysterowanie" wynika z oświetlenia złącza (zamiast klasycznego sterowania prądem bazy). Dlatego jego symbol ideowy musi zawierać:
- podstawowy symbol tranzystora (NPN lub PNP) – rozpoznawalny po trzech wyprowadzeniach: emiter, baza, kolektor oraz strzałce na emiterze,
- dwie strzałki światła skierowane ukośnie w stronę elementu – to standardowy zapis oddziaływania promieniowania na element.
Odpowiedź "A" spełnia te warunki: widoczny jest symbol tranzystora oraz strzałki świetlne padające na obszar bazy. Taki zapis jest zgodny z praktyką dokumentacji technicznej i zestawami symboli wg IEC 60617 / PN-EN 60617.
Pozostałe symbole są myląco podobne, bo także mają strzałki oznaczające światło, ale bazowy element jest inny:
- "B" przedstawia rezystor (prostokąt) ze strzałkami światła, czyli fotorezystor – element bierny, którego parametrem zmiennym jest rezystancja, a nie wzmocnienie prądowe.
- "D" ma symbol diody (trójkąt i kreska) ze strzałkami, więc to fotodioda – element półprzewodnikowy generujący/zmieniający prąd pod wpływem oświetlenia, ale bez struktury tranzystorowej.
- "C" przypomina symbol ogniwa/baterii ze strzałkami światła, co odpowiada ogniwu fotowoltaicznemu (źródłu napięcia/prądu z energii promieniowania).
W kontekście modułów wejść sterowników fototranzystor spotyka się bardzo często jako element wyjściowy optoizolatora (optosprzęgacza), który realizuje separację galwaniczną pomiędzy częścią polową a elektroniką sterowania. Na egzaminie warto ćwiczyć rozpoznawanie "rdzenia" symbolu (tranzystor/dioda/rezystor), a strzałki traktować jako informację dodatkową: "to wersja foto-".
