Tynk ciepłochronny (izolacyjny) wykonuje się z zaprawy, której zadaniem jest zmniejszenie przewodności cieplnej warstwy tynku w porównaniu z typowym tynkiem cementowo-wapiennym. Aby to osiągnąć, w składzie zaprawy stosuje się zwykle kruszywa lekkie o większej porowatości i mniejszej gęstości. Porowata struktura wprowadza do materiału więcej "zamkniętego" powietrza, które jest słabym przewodnikiem ciepła, co sprzyja lepszym właściwościom termoizolacyjnym.
Żużel wielkopiecowy (w praktyce jako kruszywo o charakterze lżejszym i bardziej porowatym niż typowe piaski) jest kojarzony z zastosowaniami, w których oczekuje się obniżenia ciężaru objętościowego i poprawy parametrów cieplnych zaprawy. Dlatego spośród podanych opcji to on odpowiada idei tynku ciepłochronnego.
Pozostałe odpowiedzi są typowe dla zapraw, w których liczy się przede wszystkim "zwykła" rola kruszywa (uziarnienie, urabialność, wytrzymałość), a nie efekt izolacyjny:
- Piasek kwarcowy – to standardowe kruszywo do wielu zapraw, ale jest materiałem gęstym i "zimnym" (zwykle nie daje efektu ciepłochronnego).
- Piasek rzeczny – podobnie jak piasek kwarcowy, sprawdza się w typowych zaprawach, jednak nie jest kruszywem lekkim ukierunkowanym na izolacyjność cieplną.
- Miał marmurowy – bywa kojarzony z uzyskiwaniem gładkości i efektu dekoracyjnego, ale jako dodatek mineralny nie pełni roli kruszywa lekkiego do poprawy izolacyjności cieplnej.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w pytaniu pojawia się hasło ciepłochronny, szukaj odpowiedzi związanej z kruszywem lekkim/porowatym, a nie z typowym piaskiem stosowanym do standardowych tynków.
