W oznakowaniu robót drogowych znak nakazu stosuje się wtedy, gdy trzeba wydać kierującym jednoznaczne polecenie dotyczące dalszego sposobu jazdy, np. wskazać, z której strony ominąć przeszkodę lub jakim torem mają się poruszać. W sytuacji, gdy roboty prowadzone są na środku jezdni jednokierunkowej o trzech pasach, kluczowe jest, aby organizacja ruchu wymuszała przewidywalny i bezpieczny tor jazdy, bez nagłych zmian kierunku oraz bez wątpliwości interpretacyjnych.
Informacja o dopuszczalnej prędkości 110 km/h podnosi znaczenie czytelności i wcześniejszego prowadzenia ruchu: im wyższa prędkość, tym bardziej krytyczne są: odpowiednio wczesne uprzedzenie, właściwe ustawienie urządzeń bezpieczeństwa ruchu oraz jasne polecenie dla kierowcy. W praktyce znak nakazu ma wspierać prowadzenie pojazdów obok wygrodzonej strefy robót w sposób zgodny z przyjętym rozwiązaniem tymczasowej organizacji ruchu.
Nie mogę jednak wskazać, dlaczego akurat jedna, konkretna odpowiedź jest poprawna w tym zadaniu, ponieważ w przekazanych danych brakuje treści odpowiedzi (podano jedynie litery) oraz nie mam dostępu do zawartości ilustracji, która prawdopodobnie przedstawia warianty znaków. Bez tych elementów nie da się rzetelnie porównać, który znak nakazu odpowiada opisanemu prowadzeniu ruchu, a które znaki byłyby nieadekwatne (np. dotyczyłyby innego manewru, innego toru ominięcia lub innej sytuacji na jezdni).
Do nauki pod egzamin warto ćwiczyć rozpoznawanie znaków nakazu i łączenie ich z typowymi scenariuszami robót: zajęcie pasa skrajnego, zajęcie pasa środkowego, przewężenia, wygrodzenia wyspowe oraz zmiany toru jazdy. Pomaga też analiza przykładowych projektów czasowej organizacji ruchu, bo to one zwykle determinują, jaki znak nakazu powinien pojawić się w danym miejscu.
