Dozorowanie radiolokacyjne w lotnictwie służy przede wszystkim do uzyskania obrazu sytuacji powietrznej, czyli informacji potrzebnych do separacji i monitorowania ruchu. Typowe dane możliwe do uzyskania z nadzoru to:
- Pozycja statku powietrznego – w klasycznym ujęciu wynika z pomiaru kierunku i odległości (echo/śledzenie) lub z danych wtórnych wspierających śledzenie.
- Wysokość lotu – może być dostępna w systemach wtórnych, gdy transponder przekazuje informację o wysokości (powszechnie kojarzoną z funkcją "Mode C" lub odpowiednimi danymi w nowszych rozwiązaniach).
- Kod transpondera – jest to identyfikator nadawany przez ATS i wysyłany przez transponder, dzięki czemu na stanowisku kontroli/monitoringu można powiązać śledzony obiekt z odpowiednią etykietą danych.
Informacja "Tożsamości członków załogi" nie jest standardową informacją generowaną przez urządzenia radiolokacyjne. Radar oraz transponder odnoszą się do statku powietrznego (jego śledzenia i wybranych danych techniczno-identyfikacyjnych), a nie do danych personalnych ludzi znajdujących się na pokładzie. Dane o załodze mogą pochodzić z innych procesów i systemów (np. dokumentacji operacyjnej przewoźnika, procedur lotniskowych, kontroli dostępu), ale nie z radiolokacji.
Dlatego odpowiedzi dotyczące wysokości lotu, pozycji statku powietrznego oraz kodu transpondera opisują informacje typowe dla systemów nadzoru, natomiast odpowiedź o tożsamości członków załogi dotyczy obszaru danych osobowych i nie wynika bezpośrednio z działania urządzeń radiolokacyjnych.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się dane "techniczne" (pozycja, wysokość, kod) oraz dane "personalne" (tożsamość osób), zwykle tylko jedna z nich nie pasuje do możliwości nadzoru radiolokacyjnego.
