Bonitacja siedliska (w praktyce wyrażana klasami I–IV) służy do oceny produkccyjności siedliska, czyli tego, jak dobrze drzewostan danego gatunku rośnie w danych warunkach. W ujęciu taksacyjnym bonitację wyznacza się przez porównanie wieku i wysokości drzewostanu z wartościami w tablicach bonitacyjnych dla konkretnego gatunku.
W pytaniu podano: drzewostan świerkowy, wiek 110 lat, średnia wysokość 35,0 m. Przy takiej kombinacji wieku i wysokości tablice bonitacyjne wskazują bonitację I, czyli najwyższą klasę. Oznacza to, że przy tym wieku drzewostan osiągnął wysokość typową dla bardzo dobrych warunków siedliskowych (wysoka dynamika wzrostu).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "II" odpowiada sytuacji, gdy w tym samym wieku wysokość jest zauważalnie mniejsza niż 35 m (średnia produkcyjność). Wybranie tej opcji zwykle wynika z założenia, że "II jest najczęstsza", a nie z odczytu.
- "III" oznacza jeszcze słabsze siedlisko: przy 110 latach drzewostan powinien mieć wyraźnie mniejszą wysokość. Pomyłka często bierze się z braku powiązania wieku z wysokością (traktowanie 35 m jako "przeciętnej" bez odniesienia do wieku).
- "IV" to najsłabsza bonitacja; przy tym wieku oczekuje się najniższych wysokości. Wybór tej opcji bywa efektem błędu skali lub nieporozumienia, że "większy numer = lepsza jakość" (a w bonitacji jest odwrotnie: I jest najlepsza).
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach tego typu zawsze myśl schematem gatunek → tablica bonitacyjna → wiek → wysokość → klasa. Nie da się poprawnie wyznaczyć bonitacji bez odniesienia wysokości do konkretnego wieku i gatunku.
