Ćwiczenie Rogersa to element terapii miofunkcjonalnej w ortodoncji funkcjonalnej. Jego istotą jest czynne, kontrolowane wysuwanie żuchwy do przodu i krótkie utrzymywanie jej w tej pozycji. Mechanizm ćwiczenia ma więc sens wtedy, gdy celem jest poprawa relacji szczękowo-żuchwowej poprzez kompensację cofnięcia żuchwy.
Wskazania obejmują przede wszystkim wady dotylne, typowo opisywane jako tyłozgryz (często odpowiadający klasie II wg Angle’a), szczególnie u pacjentów w okresie wzrostu, gdy stymulacja i ukierunkowanie wzrastania żuchwy mogą przynieść efekt kliniczny. W obrazie zewnętrznym takich pacjentów częsty jest profil wypukły z cofniętą bródką.
Na przedstawionych schematach profili twarzy pacjent A ma wyraźnie cofniętą bródkę względem linii referencyjnych (co odpowiada cofniętej żuchwie), dlatego to on jest właściwym kandydatem do ćwiczenia Rogersa.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- B: profil wklęsły z wysuniętą żuchwą jest typowy dla przodozgryzu. Zastosowanie ćwiczenia wysuwania żuchwy mogłoby pogłębiać niekorzystną relację.
- C i D: profile zbliżone do prostego (prawidłowe relacje lub niewielkie odchylenia) nie stanowią typowego wskazania do ćwiczenia ukierunkowanego na wysuwanie żuchwy.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy ćwiczenia, najpierw określ jego kierunek działania (tu: "żuchwa do przodu"), a dopiero potem dopasuj pacjenta, u którego taki kierunek kompensuje wadę (tu: cofnięta żuchwa = tyłozgryz).
