W drogownictwie podstawowy podział nawierzchni obejmuje nawierzchnie podatne (najczęściej asfaltowe) oraz sztywne (betonowe). Kluczowe jest tu słowo "sztywna": w takiej konstrukcji zasadniczą, pracującą warstwą jezdną jest płyta z betonu cementowego, czyli warstwa, która bezpośrednio styka się z ruchem pojazdów i odpowiada m.in. za odporność na ścieranie, działanie czynników atmosferycznych i przenoszenie obciążeń na podłoże.
Dlatego do wykonania warstwy ścieralnej konstrukcji nawierzchni drogowej sztywnej należy zastosować beton cementowy. To właśnie on tworzy powierzchnię jezdni w nawierzchni sztywnej (w przeciwieństwie do warstwy asfaltowej w konstrukcjach podatnych).
- Porowaty – "porowatość" jest cechą materiału, a nie typową, jednoznaczną nazwą materiału przewidzianego jako warstwa ścieralna nawierzchni sztywnej. Sam przymiotnik nie wskazuje technologii odpowiadającej klasycznemu rozwiązaniu nawierzchni sztywnej.
- Asfaltowy – asfalt jest właściwy dla nawierzchni podatnych, gdzie warstwa ścieralna jest mieszanką mineralno-asfaltową. W pytaniu wskazano jednak nawierzchnię sztywną, więc ta odpowiedź nie pasuje do typu konstrukcji.
- Chudy – tzw. chudy beton jest w praktyce kojarzony z warstwami pomocniczymi (np. podkładowymi) i nie jest standardową warstwą ścieralną jezdni. W warstwie ścieralnej wymagane są parametry użytkowe, których sama nazwa "chudy" nie implikuje.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w treści pojawia się "nawierzchnia sztywna", najpierw skojarz ją z betonem cementowym; jeżeli "podatna" – z asfaltem. To szybki filtr, który pozwala uniknąć automatycznego wybierania asfaltu przy haśle "warstwa ścieralna".
